مهدکودک و پیش‌دبستانی بوستان آبی

پست های برچسب دار: بارداری

​​والدین موفق چه کسانی هستند​؟ (2)

​​والدین موفق چه کسانی هستند​؟ (2)

تمام والدین آرزو دارند تا فرزندانشان در زندگی با هیچ مشکلی مواجه نشوند و دوران تحصیل خود را با موفقیت پست سر گذاشته و در دنیای کسب‌وکار موفقیت‌های چشمگیری را کسب کنند.

بااین ‌حال که امکان ارائه
دستورالعمل یکسان برای همه والدین وجود نداد، اما نتایج تحقیقات روانشناسی
به برخی از عوامل مؤثر در تربیت درست فرزندان اشاره کرده است. در مطلب قبل چند ویژگی والدین موفق را مرور کردیم، در ادامه می
توانید با برخی دیگر از ویژگی‌های مشترک والدین افراد موفق آشنا شوید:

هفت ویژگی والدین افراد موفق (2)

مراقبت های ویژه
نتایج تحقیق روی 234 نفر نشان می دهد بچه هایی که در سه سال اولیه زندگی خود از مراقبت هایی بهتری برخوردار بوده اند، نه تنها در امتحانات دانشگاهی نتایج بهتری را کسب می کنند، بلکه در سن 30 سالگی از روابط اجتماعی سالم تر برخوردارند و مدارک دانشگاهی بالاتری را کسب می کنند.

والدینی که از فرزندان خود به خوبی مراقبت می کنند، به درخواست ها ی آنها واکنش سریع و
صحیح نشان می دهند و آنها را از لحاظ روحی برای حضور در جامعه آماده می
کنند.

لی ربی، نویسنده و روانشناس دانشگاه مینه سوتا، اعتقاد دارد
«نوع روابط فرزند با پدر و مادر، تاثیرات بلند مدتی روی نحوه عملکرد فرد
دارد که ممکن است تمام زندگی او را تحت شعاع قرار دهد.»

القای رشد فکری
طرز فکر و نگرش افراد تاثیر بسزایی در موفقیت آنها دارد. نتایج مطالعات کارل
دک، روانشناس دانشگاه استنفورد نشان می دهد که بچه ها دارای دو نوع طرز فکر متفاوت نسبت به موفقیت هستند؟

برخی فکر می کنند که ویژگی های
شخصیتی، هوش و خلاقیت در تمام طول زندگی ثابت و بدون تغییر هستند و ما قادر به تغییر آنها نخواهیم بود و تمام موفقیت های ما تحت تاثیر هوش ذاتی ما
هستند.

برخی دیگر چالش ها و شکست ها را نشانه عدم برخورداری از هوش
نمی دانند، بلکه آنها را به عنوان انگیزه ای برای رشد و تقویت مهارت های در نظر می گیرند و به این موضوع اعتقاد دارند که انسان می تواند در طول زندگی مهارت و استعدادهای خود را پرورش دهد.

تفاوت طرز فکر والدین در این زمینه تاثیر بسیار زیادی روی فرزندان دارد. اگر به بچه ها گفته شود که کسب نتیجه مطلوب در یک امتحان به میزان هوش ذاتی آن ها بستگی دارد، آن ها به
این موضوع اعتقاد پیدا خواهند کرد که استعدادها و توانایی های آن ها قابل
تقویت نیستند. اما اگر به آن ها یاد داده شود که همیشه نتیجه تلاش و کوشش
خود را خواهند گرفت، به این نتیجه خواهند رسید که با تلاش و پشتکار به
اهداف خود خواهند رسید.

عدم برقراری ارتباط با فرزندان در شرایط روحی نامناسب
بر اساس تحقیقات اخیر منتشر شده در واشنگتون پست، تعداد ساعاتی که مادران با
بچه های 3 تا 11 سال می گذرانند تا ثیر چندانی روی نحوه رفتار، سلامت روحی و موفقیت های آنها در آینده ندارد.

عاملی که تاثیر بیشتری دارد نحوه
برخورد مادران با فرزندان است. استرس مادران، به خصوص برای انجام کار و
رسیدگی به فرزندان، تاثیرات منفی روی آینده فرزندان خواهد داشت. همانطور که می دانید هم نشینی با دیگران باعث می شود تا بسیاری از رفتارهای آنها به
ما هم انتقال یابد. برای مثال اگر دوست شما فرد شادی باشد، این خوشحالی روی شما هم تاثیر خواهد گذاشت، اگر او ناراحت باشد این احساس منفی به شما هم
انتقال خواهد یافت. بنابراین یک مادر ناامید و خسته، شرایط عاطفی خو را به
فرزندان انتقال می دهد.

منبع: نی نی بان

در بارداری تا کودک‌‌یاری جزییات بیشتر
لباس پوشیدن در خانه، جلوی چشم کودکان

لباس پوشیدن در خانه، جلوی چشم کودکان

سلامت ـ الهه رضاییان: آیا پوشش نامناسب والدین در خانه می تواند به بلوغ زودرس کودکان منجر شود؟ والدین باید چگونه در حضور فرزندشان لباس بپوشند؟ در این زمینه معمولا مردم دو دیدگاه متفاوت دارند؛ برخی معتقدند اگر خیلی راحت در خانه لباس بپوشند فرزندشان مثلا در مورد جنس مخالف کمتر کنجکاو خواهندشد، در حالی که عده ای دیگر اعتقاد دارند این نوع پوشش چشم و گوش بچه را باز می کند و بلوغش را جلو می اندازد. اما بهترین رفتار چیست؟

پوشش والدین در مقابل فرزندان

این سوال را از دکتر کتایون رازجویان، فوق تخصص روان پزشکی کودک و نوجوان و عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی پرسیده ایم.

خانم دکتر! لباس پدر و مادر در خانه چقدر باید پوشیده باشد؟
هیچ فرمول خاص و تعریف شده ای در این زمینه وجود ندارد. در خانواده ها، جوامع و ادیان مختلف دیدگاه ها در این مورد متفاوت است.

به نظر شما کدام بهتر است؛ آزاد لباس پوشیدن یا خیلی خود را پوشاندن؟
لباس پوشیدن بیش از حد آزاد پدر و مادر یا پوشیدگی بیش از حد هر دو فواید و زیان هایی ممکن است داشته باشد. اعتقادهای مختلفی در این زمینه وجود دارد؛ برخی معتقدند اگر پدر و مادر کمی آزادتر در خانه لباس بپوشند، باعث می شود حساسیت و کنجکاوی بیش از حد جنسی در فرزندانشان نسبت به بچه هایی که در محیط های بسته تر رشد می کنند، کاهش یابدالبته باز هم تاکید می کنم منظر از این آزاد لباس پوشیدن، به هیچ وجه برهنگی نیست. برخی هم اعتقاد دارند پوشش راحت تر در خانه، باعث می شود بچه متوجه حد و مرزها نشود و گیج شود و نداند کجا چطور لباس بپوشد و چه کند یا نفهمد پوشیدن چنین لباس هایی در حریم خانه مجاز است و نباید جلوی غریبه ها آنها را بپوشد.

پوشش سفت و سخت در خانه چه خوبی ها و بدی هایی دارد؟
بچه ای که پدر و مادرش لباس های بسیار پوشیده در خانه می پوشند، متوجه تابوهایی می شود و در می یابد باید خودش را حفظ کند. البته ممکن است کنجکاوی شدید جنسی پیدا کند چون خیلی منع می شود. این بچه ها گاهی به دلیل سوال هایی که برایشان پیش می آید، احساس گناه شدید می کنند و ممکن است فکر کنند بی پروا هستند.

از چه سنی باید به طرز لباس پوشیدن جلوی بچه ها بیشتر دقت کرد؟
خوب است از وقتی بچه نسبت به قضایای جنسی مطلع شد و پدر و مادر دیدند کودک سوال هایی در این باره می پرسد یا اشاره هایی می کند، مثلا متوجه است لباس مادرش، باز است یا نه و کدام اندام های بدنش پیداست، در حضور او مراقب لباس پوشیدنشان باشند. والد غیرهمجنس از 4-3 سالگی و والد همجنس باید از 6-5 سالگی در انتخاب لباس هایی که در حضور فرزندشان می پوشند، بیشتر دقت کنند.

دقت در این رفتارها در تربیت و آموزش کودکان هم تاثیر دارد؟
بله، کودک باید یاد بگیرد که هرگز نباید لباسش را در جمع و وقتی فردی حضور دارد، عوض کند حتی اگر این فرد والد غیرهمجنس باشد. پدر و مادر برای آموزش این نکته باید حریم شخصی را حفظ کنند و جلوی فرزندشان لباس عوض نکنند تا او هم این رفتار را بیاموزد. حتی نباید فرزند متوجه شود والدینش حریمی با هم در لباس پوشیدن ندارند چون دچار سردرگمی می شود.

اما پدر و مادر تا وقتی کودک خودش نمی تواند تنها حمام برود،مجبورند همراهی اش کنند.
بله، ولی نباید وقتی فرزندشان در حمام است، بدون در زدن وارد شوند و وقتی همراه کودک وارد حمام می شوند، باید حتما پوششی داشته باشند و فرزندشان را هم کاملا برهنه نکنند. در مرحله آخر استحمام هم که لازم است تمام بدنش را بشوید، باید والدی که کنار اوست، رویش را برگرداند و به بدن بچه نگاه نکند. با این کار کودک آموزش می بیند که هیچ کس نباید برخی اندام های او را ببیند.

برخی معتقدند اگر پدر و مادر راحت جلوی بچه لباس بپوشند، سوال های جنسی کمتر برای کودک مطرح و به اصطلاح چشم و گوشش پر می شود. این تفکر درست است؟
لزوما نه، به هر حال چه پدر و مادر خود را کامل بپوشانند و چه آزادتر لباس بپوشند، این سوال ها در ذهن بچه ها شکل می گیرد، چون جزو روند طبیعی رشد آنهاست. این مساله روی زمان بلوغ جنسی هم تاثیر ندارد و بچه ها از 4-3 سالگی در مورد جنسیت خودشان، جنس مخالف و… می پرسند. اینکه پدر و مادر آزادلباس پوشیده باشند و اندام خود را در معرض نگاه بچه قرار دهند یا خیلی خود را بپوشانند هم کمکی به اینکه سوال ها کمتر شود یا اصلاح مطرح نشود، نمی کند.

بهترین کار چیست؟
پدر و مادر مطلع باید با کتاب های داستان مخصوص بچه با مشورت با  مشاور،تفاوت زن و مرد را نه از لحاظ جنسی، بلکه از نظر آناتومی به بچه توضیح دهند؛ مثلا اینکه زن و مرد چه تفاوت هایی دارند، چه اندام هایی خصوصی است و همه چه کوچک ترها و چه بزرگ ترها باید آن را بپوشانند. علاوه بر اینها، باید یاد بگیرید رفتارهای مورد قبول جامعه و خانواده اش چیست. به نظر من هم افراط و هم تفریط در این زمینه کار را خراب می کند؛ چه خیلی سخت گیر بودن و چه آزاد بودن بیش از حد.
کودک از پوشش والدین مفهوم حریم را درک می کند.

با توجه به گفته های شما، رفتار پدر و مادر هم علاوه بر نوع پوشش شما می تواند در این یادگیری تاثیر داشته باشد.
همین طور است. پوشش پدر و مادر لزوما بچه را بی پروا نمی کند به شرطی که آموزش او درست باشد. مثلا اگر مادری در حضور دیگران و بی توجه به اینکه شخصی که وارد خانه شده کیست، لباس باز بپوشد، کودکش را گیج می کند و این الگوی رفتاری باعث می شود او نیاموزد پوشش در هر جایی و در حضور افراد مختلف باید متفاوت و با حد و مرزهایی باشد و این مساله برای کودک خطرناک است.

کودک باید یادبگیرد حریم هایی خصوصی وجود دارد که باید گاهی سفت و سخت تر آن را رعایت کرد. هرگونه افراط و تفریط در این زمینه مخرب است. کافی است لباسی که بچه وقتی فقط مادر حضور دارد، به تن دارد، یا وقتی عمو، دایی و خاله حضور دارند، متفاوت باشد و حتی وقتی والد غیرهمجنس وارد می شود، باید لباس متفاوت داشته باشد.

با این کار می فهمد در هرجا و جلوی هرکس چطور باید لباس پوشید. بچه ای که می بیند مادرش لباس خیلی آزادی در خانه به تن دارد و وقتی پدر واردمی شود، روی آن لباسی می پوشد، این نکته ظریف را یاد می گیرد که باید متناسب با مکان و زمان لباس بپوشد.

منبع: نی نی بان

در بارداری تا کودک‌‌یاری جزییات بیشتر
این جملات را هرگز به فرزندتان نگویید (1)

این جملات را هرگز به فرزندتان نگویید (1)

بعضی والدین با گفتن جملاتی که از لحاظ روان شناسی درست نیست به سلامت روان کودکشان آسیب می رسانند یا باعث عصبانیت و سردرگمی وی می شوند؛ بنابراین والدین باید به نحوه رفتار و سخن گفتن با کودک خود توجه بیشتری نشان بدهند. آن ها باید در انتخاب کلمات و نحوه بیان دقت کنند و بدانند حرف هایشان روی رفتار و فرهنگ فرزندشان تاثیر مستقیم می گذارد. یک جمله ساده ناامیدکننده از سوی والدین می تواند ذهن کودک را مدت ها درگیر و او را سرخورده کند. این نکته را فراموش نکنید واژگانی که آزاردهنده هستند هرگز از ذهن پاک نمی شوند و جبران آن سخت است.

درست است که گاهی مشکلات زندگی باعث می شود کنترل اعصاب خود را از دست بدهید و به رفتار و حرف زدن با کودک و کلماتی که بر زبان می آورید، توجه نداشته باشید؛ اما سعی کنید هوشیارانه و با شکیبایی با فرزندان خود رفتار کنید. در ادامه این مطلب به 11 جمله از رایج ترین اشتباهات کلامی که والدین مرتکب می شوند، اشاره می شود.

این جملات را هرگز به فرزندتان نگویید(1)

مناسب سن خودت رفتار کن: بهتر است به جای آن از این جمله استفاده کنید به کودک تان بگویید: «به نظر می رسد خیلی عصبانی هستی»، «می دانم وقتی چنین اتفاقی برایت افتاده بسیار غمگین شده ای». چنین جملاتی به کودک آرامش می دهد و شرایط را برای او قابل تحمل تر خواهد کرد اما جمله «مناسب سن خودت رفتار کن» برای کودک غیر قابل درک است.

شوخی بی دلیل کردم: دست انداختن کودک اگرچه ظاهرا شرایط را شاد می کند ولی در بعضی مواقع به شدت مخرب است. شما به عنوان والدین کودک وظیفه دارید او را حمایت کنید نه این که باعث اذیت و آزار او شوید. اگر چنین منظوری ندارید، هنگامی که کودک ناراحت است شاد نباشید.

چرا مثل فلانی نیستی: شما باید نقاط قوت و ضعف کودکتان را بپذیرید و او را برای اصلاح رفتارهای اشتباهش تشویق کنید.

چی به تو گفتم : چرا سوالی را می پرسید که خودتان جواب آن را می دانید؟ اگر از رفتار او رنجیده اید، بگویید : «من متاسفم که مجبورم برای بار سوم تکرار کنم که لباست را روی چوب لباسی آویزان کن.»

به تو قول می دهم که …: به کودکان نه باید وعده داد و نه وعده از آن ها گرفت. روابط ما با فرزندان مان باید بر اساس اعتماد و اطمینان باشد؛ بنابراین همین که به او بگویید کاری را انجام می دهید، باید بپذیرد که انجام خواهید داد مگر خودتان قبلا خلاف این را برای او اثبات کرده باشید.

نکن و گرنه برایت بد می شود: به طور مثال به جای این که به کودک بگویید:
«تو حیاط این جوری ندو وگرنه می افتی» بهتر است بگویید که: «قبل از دویدن
از محکم بودن بند کفش هایت مطمئن باش». در این صورت شما درباره اشکال کفش
صحبت کرده اید نه ناتوانی کودک و از آسیب رسیدن به کودک هم جلوگیری کرده
اید.

منبع: نی نی بان

در بارداری تا کودک‌‌یاری جزییات بیشتر
امنیت کودک بیرون از منزل (1)

امنیت کودک بیرون از منزل (1)

وقتی که بچه‌ها برای بازی به بیرون از منزل می‌روند، همه ما فهرستی از بایدها و نبایدها را برای آنها قطار می‌کنیم. اینکه چه کارهایی باید انجام دهند و سراغ چه کارهایی نروند.

در اینجا توصیه‌های مهمی‌را برای شما والدین عزیز گردآوری کرده‌ایم:

ایجاد یک چارچوب مشخص:
از فرزندتان بخواهید که آدرس‌ها و شماره‌های مهم را به خاطر بسپارد و همواره مطمئن شوید که او آنها را حفظ کرده است. آدرس‌ها می‌تواند شامل آدرس منزل خود یا آدرس پدر و مادرتان یا آدرس یکی از آشنایان مورد اعتماد شما باشد؛ در حقیقت فرزند شما باید بداند برای مواقعی که گم می‌شود یا به کمک نیاز دارد، به کجا برود یا به چه کسی زنگ بزند. قوانین ثابتی را برایش در نظر بگیرید و این قوانین را همواره به او گوشزد کنید، همینطور مکان‌هایی که اجازه رفتن برای بازی دارد را برایش مشخص کنید. هر زمان که به بیرون از منزل می‌رود این قوانین را به یادش بیاورید و همواره با صبر و حوصله به او توضیح دهید که چرا بهتر است از مکان‌های خلوت، ایستگاههای بدون مسافر یا مناطق پوشیده از درخت دوری کند.

حفظ امنیت کودک،بیرون از منزل(1)


هنگامی‌که ماشینی جلوی پای فرزندتان می‌ایستد، او چه کاری باید انجام دهد:

به فرزندتان این نکته را توضیح دهید که آدم بزرگ‌ها به ندرت از یک بچه تقاضایی دارند یا از او آدرسی را سؤال می‌کنند. به او بفهمانید که هرگز نباید به ماشین یک فرد ناشناس نزدیک شود و اگر در چنین موقعیتی قرار گرفت و ماشینی پیش پای او ترمز زد، با عجله دور شود. اگر فکر می‌کند که مورد تعقیب این ماشین قرار گرفته است، باید به سمت ‌نزدیک‌ترین مکان عمومی‌سر راهش برود و با تمام قوا فریاد بزند و تقاضای کمک کند.

جملاتی مثل ” این بابای من نیست” یا “این مامان من نیست”، مناسب‌ترین کلماتی است که در حین خطر می‌تواند ادا کند و به این شکل به رهگذران بفهماند که در معرض خطر قرار گرفته است. موقعیت‌های مختلف را برای فرزندتان شبیه سازی کنید. مثلاً به صورت عملی از یک فرد ناشناس دوری کنید و با قاطعیت بگویید “نه”. به این ترتیب هم توانایی “نه” گفتن را به فرزندتان یاد می‌دهید و هم به او نشان می‌دهید که در موقعیت مشابه همینطور با قاطعیت و با اعتماد به نفس رفتار کند و عکس‌العمل نشان دهد.

دوری کردن از افراد ناشناس:
به فرزندتان توضیح دهید که یک فرد ناشناس،
در حقیقت کسی است که او آنرا نمی‌شناسد و با این حال ممکن است ظاهری مهربان داشته باشد. از آنجاییکه فرزند شما با توجه به سن کمی‌ که دارد، نمی‌تواند غریبه را از آشنا تشخیص دهد، ابتدا افرادی که غریبه نیستند را به او معرفی کنید و سپس این مسأله را برای او جا بیاندازید که مابقی افراد، غریبه و
ناآشنا محسوب می‌شوند. با این حال مراقب باشید که وقتی شما در یک مرکز خرید یا در خیابان به فردی ناشناس سلام می‌کنید، حتماً به فرزندتان توضیح دهید
که این شخص برای شما غریبه نیست، چرا که در غیر اینصورت فرزند شما درک
نخواهد کرد که چرا این حق را ندارد که با غریبه‌ها و افراد ناشناس صحبت کند ولی شما چنین حقی را دارید.

هنگامی‌که شخصی سعی می‌کند تا فرزندتان را بگیرد و بدزدد، او چه کاری باید انجام دهد:
به فرزندتان توضیح دهید که حین رویارویی با یک بچه دزد خودش را به زمین بیاندازد، فریاد بکشد، به در و دیوار ضربه بزند، کتابها و وسایل شخصی‌اش را به این طرف و آنطرف پرتاب کند و با تمام قوا داد بزند “این مادر من نیست” یا “این پدر من نیست”. حتی به او بگویید که برای جلب توجه بیشتر، اشیاء و وسایل اطرافش را بشکند و از انجام هیچ کاری دریغ نکند. البته یادتان نرود همواره به فرزندتان بگویید که تنها در این موقعیت خاص یک چنین رفتاری از او سر بزند!

*شماره تلفن‌های مهمی‌مثل پلیس ۱۱۰را به خاطر بسپارد:

همواره از این مسأله مطمئن شوید که فرزندتان می‌فهمد در مواقع خطر باید شماره ۱۱۰ را بگیرد. به او مسیری که باید از خانه تا مدرسه طی کند را کاملاً نشان دهید و به او یادآوری کنید که اگر خطری او را تهدید کرد، به اولین مکانی که باید برود همان مدرسه است و با اولین جایی که باید تماس بگیرد، پلیس ۱۱۰ است.

قوانین داخل منزل را کاملاً مشخص کنید:
مقررات امنیتی برای کودکی که در منزل تنهاست، با کودکی که در خیابان و خارج از
منزل تنهاست، فرق می‌کند. اما در هر دو مورد یک اصل مشترک وجود دارد و آن
حفظ احتیاط در برابر یک فرد ناشناس است. این قوانین را به فرزندتان توضیح
دهید، آنها را روی کاغذ بنویسید و نزدیک در خروجی یا تلفن، به دیوار
بچسبانید. روی این کاغذ اسامی افرادی که اجازه ورود به منزل دارند را هم
بنویسید.

 ادامه دارد…

منبع: نی نی بان

در بارداری تا کودک‌‌یاری جزییات بیشتر
​​والدین موفق چه کسانی هستند​؟ (1)

​​والدین موفق چه کسانی هستند​؟ (1)

تمام والدین آرزو دارند تا فرزندانشان در زندگی با هیچ مشکلی مواجه نشوند و دوران تحصیل خود را با موفقیت پست سر گذاشته و در دنیای کسب‌وکار موفقیت‌های چشمگیری را کسب کنند.

بااین ‌حال که امکان ارائه دستورالعمل یکسان برای همه والدین وجود نداد، اما نتایج تحقیقات روانشناسی به برخی از عوامل مؤثر در تربیت درست فرزندان اشاره کرده است. در ادامه می توانید با برخی از ویژگی‌های مشترک والدین افراد موفق آشنا شوید:

هفت ویژگی والدین افراد موفق

ایجاد شرایط برای فرزندان جهت تحصیل در سنین پایین تر
بررسی 35000 کودک زیر 6 سال در آمریکا، کانادا و انگلیس نشان داد برخورداری از مهارت های ریاضی در سنین پایین کمک بسیار بزرگی به پیشرفت افراد خواهد کرد.

گرِگ دانکن، نویسنده و محقق دانشکاه نورث وسترن، در یکی از مصاحبه های خود گفت « اهمیت بسیار بالای کسب دانش ریاضی در سنین پایین – شروع مدرسه با شناخت
اعداد، ترتیب آن ها و مفاهیم ابتدایی ریاضی – از نتایج بسیار شگفت انگیز
مطالعات است. برخورداری از دانش ریاضی نه تنها باعث کسب مهارت های بالا در
ریاضیات می شود، بلکه باعث می شود تا فرد در بزرگسالی از توانایی درک مطلب
بالایی برخوردار شود.

شرایط اجتماعی و اقتصادی بالاتر
بسیاری از بچه ها در فقر بزرگ می شوند و این باعث می شود تا قادر به بهره گیری از تمام استعدادها و توانایی های خود نباشند.

نتایج تحقیقات دانشگاه استنفورد نشان می دهد که تفاوت عملکرد بین فرزندان قشر پردرآمد و کم درآمد جامعه 30 تا 40 درصد بیشتر از تفاوت میان بچه هایی است که 25 سال پیش متولد شده اند. وضعیت اقتصادی و اجتماعی والدین حتی روی عملکرد تحصیلی بچه ها نیز تاثیر دارد.

بسیاری از موفقیت های علمی و اکتشافات افراد نتیجه شرایط تحصیلی خوب آنهاست که خود تا حد زیادی به وضعیت اقتصادی اجتماعی خانواده ها بستگی دارد.

انتظارات بالا
نتایج تحقیق
پروفسور نیل هالفون از دانشگاه کالیفرنیا، لس آنجلس نشان می دهد که میزان
انتظارات والدین تأثیر بسیار زیادی روی میزان موفقیت تنها در آینده دارد.

او بیان کرد « والدینی که انتظار دارند فرزندان آن‌ها تحصیلات دانشگاهی داشته باشند، بدون در نظر گرفتن میزان درآمد و وضعیت مالی خود سعی می‌کنند تا
شرایط ورود به دانشگاه را برای آن‌ها فراهم سازند. بنابراین فرزندان طبق
انتظارات پدر و مادر خود رشد می کنند.»

سطح تحصیلی بالاتر
بر اساس نتایج تحقیقات اخیر، فرزندان مادرانی که تحصیلات متوسطه را پشت سرگذاشته و یا وارد دانشگاه شده اند، به احتمال بیشتر از این تحصیلات برخوردار خواهند شد. بنابراین تحصیلات و سطح سواد پدر و مادر به عنوان عاملی موثر در ترغیب بچه ها به ادامه تحصیل محسوب می شود. بیشتر فرزندانی که از مادر 18 سال یا کمتر متولد شده اند، معمولا موفق به اتمام تحصیلات متوسطه و ورود به دانشگاه نشده اند.

ادامه دارد…

منبع: نی نی بان

در بارداری تا کودک‌‌یاری جزییات بیشتر
کودکانی که عصای دست نمی شوند (1)

کودکانی که عصای دست نمی شوند (1)

والدین با هزار امید و آرزو بچه‌دار می‌شوند. از قبل نقشه‌های زیادی برای فرزندشان کشیده‌اند اما همین که کودک شروع می‌کند به راه رفتن، مشکلات آغاز شده و به مرور زمان نقشه‌ها یکی‌یکی بر آب می‌شوند چون کنترل کودک دشوارتر از چیزی است که تصور می‌کردند. در این حالت پدر و مادرها گیج و مستاصل می‌شوند و نمی‌دانند کجای راه را اشتباه رفته‌اند که نتیجه دلخواه‌شان را نمی‌گیرند. عاطفه کیانی‌نژاد، روانشناس شناخت مراحل رشدی را برای فرزندپروری ضروری می‌داند و در این مطلب به شما می‌گوید چطور باید از رایج‌ترین اشتباهات در تربیت کودک‌تان پرهیز کنید.

اشتباه اول:
بچه، برای‌تان بزرگسال مینیاتوری است

ابتدایی‌ترین و رایج‌ترین تصور غلط درباره کودک این است که فکر می‌کنند او یک بزرگسال است که اندازه‌اش کوچک‌تر شده است در حالی که قرن‌هاست ثابت شده کودک در اصطلاح روانشناسی یک بزرگسال مینیاتوری نیست و از نظر کیفی با بزرگسالان تفاوت‌های اساسی دارد. شیوه تفکر و برداشت‌های کودک در هر مرحله از رشد با مرحله قبلی و بعدی کاملا متفاوت است.

اگر عصای دست می‌ خواهید، بخوانید(1)

والدین برای شناخت ویژگی‌های کودک در هر دوره باید حتما کتاب‌ها و مقالات مرتبط با این موضوع را مطالعه کنند. (این مطالعه هم باید از قبل از تولد شروع شود) اگر به تنهایی از پس این کار برنمی‌آیند با یک مشاور صحبت و راهنمایی‌های لازم را دریافت کنند چون در غیر این صورت به خوبی از عهده تربیت فرزندشان بر نخواهند آمد.

اشتباه دوم:
عصای دست می‌خواهید

در فرهنگ عمومی ما این جمله فراوان شنیده می‌شود: «بچه به‌دنیا آورده‌ام، عصای دستم بشه.» بعضی‌ها هم بچه‌دار می‌شوند تا او به جای آنها به آرزوهای‌شان جامه عمل بپوشاند. چنین دیدگاهی باعث می‌شود اگر روزی فرزند خواست در شهر دیگری زندگی کند، متهم به بی‌عاطفگی و بی‌معرفتی شود یا اگر خواست دنبال آرزوهای خودش _نه آرزوهای پدر و مادرش برود_ و رشته تحصیلی مورد علاقه‌اش را انتخاب کند، نادان و متمرد شمرده شود.

والدین آگاه به دنبال تربیت یک انسان خوب هستند که درست زندگی کند و بتواند روی پای خودش بایستد بنابراین نوع نگاه به فرزندآوری باید تغییر کند تا در آینده والدین و فرزند دچار کشمکش و جنگ اعصاب دائم نشوند چون این یک پدیده فرسایشی است و تنها باعث تیرگی روابط و آسیب‌های متعاقب آن می‌شود.

اشتباه سوم:
مقتدر نیستید

بعضی فکر می‌کنند هرچه بیشتر در اختیار کودک باشند و همه اوامرش را بی‌چون و چرا اجرا کنند، پدر و مادر بهتری هستند. حقیقت، کاملا برعکس است. کودکان با هوش ذاتی‌شان پدر و مادر ضعیف را می‌شناسند و از ضعف‌شان در مدیریت امور به نفع خود استفاده می‌کنند که نه غیر طبیعی است و نه از سر بدجنسی بلکه اقتضای طبیعت است و عمل والدین این اجازه را صادر می‌کند؛ هر چند به زبان نیامده باشد. اما در مقام عمل کودک بزرگسالی را دوست دارد که اقتدار و محبت را با هم داشته باشد؛ به‌موقع بازی کند و به  او مهر بورزد و در عین حال نظم و اقتدار داشته باشد و در جای خود مقابلش بایستد.

اشتباه چهارم:
روبات تربیت می‌کنید!

از دید بعضی والدین، بچه خوب
بچه‌ای است که مطیع باشد، روی حرف پدر و مادر حرف نزند و همیشه باعث افتخار باشد! سعی در القا کردن همه‌چیز به کودک خلاقیت را در او سرکوب می‌کند و
فردی سرخورده، بی‌اعتماد به نفس و بی‌عزت نفس خواهد ساخت. بزرگسالانی که
نظری از خودشان ندارند و نمی‌توانند با تصمیمات ناخوشایند دیگران مخالفت
کنند و همیشه از درون احساس شکست می‌کنند، کودکانی هستند که اجازه اظهار
وجود و ابراز نظر نداشته‌اند و در تمام طول زندگی مثل یک روبات با برنامه
مشخصی که دیگران به آنها دیکته کرده‌اند، زیسته‌اند. این قبیل کودکان مورد
سوءاستفاده دیگران قرار می‌گیرند و ممکن است به آنها تجاوز شود و قدرت دفاع یا کمترین اعتراضی نداشته باشند پس بهتر است خودخواهی‌های پدرانه و
مادرانه را کنار بگذارید و اجازه دهید کودک آزاد و طبیعی رشد کند.

اشتباه پنجم:
با منع، کودک را حریص ‌می‌کنید

می‌گویند آدمی را از هرچه منع کنی، نسبت به آن اشتیاق بیشتری نشان می‌دهد. حالا
تصور کنید پدر و مادر صبح تا شام به بچه می‌گویند که «این کار را نکن! به
آن وسیله دست نزن! آنجا نرو! این خوراکی را نخور! و…» والدین عزیز متوجه
باشند که با نهی‌های مکرر، در حقیقت دارند کودک را تشویق به انجام همان
کارها می‌کنند. باید یاد بگیرید پیشوند منفی‌ساز را از سر فعل‌های‌تان حذف
کنید و هیچ فعلی را با «ن» شروع نکنید. در عوض از افعال مثبت استفاده کنید؛ مثلا می‌خواهید کودک شب خیار نخورد. برایش دو، سه گزینه دیگر داشته باشید و به او اجازه دهید یکی از پیشنهادها را انتخاب کند یا مثلا بگویید در ازای
یک خیاری که نخورد، دو میوه دیگر جایزه می‌گیرد.

اشتباه ششم:
حرف مرگ و بیماری‌تان را نزنید!

گاهی والدین برای اینکه کار را یک‌دفعه تمام کنند، خشن‌ترین تنبیه و رفتار را در پیش می‌گیرند و شروع می‌کنند به ناله و نفرین کردن خود! مثلا از کودک خواسته شده تا سمت اتاق خواهرش نرود، ولی رفته و از قضا پایش به بطری شیری که روی زمین بوده خورده و شیر روی فرش ریخته است. مادر به‌شدت عصبانی می‌شود و می‌گوید: «خدا من رو بکشه از دست حرف گوش نکردن‌های تو راحت بشم!» یک مثال دیگر اینکه در شرایط صلح پدر دارد با کودک صحبت می‌کند و از او می‌خواهد حرفش را گوش کند و آزارش ندهد.

ادامه دارد…

منبع: نی نی بان

در بارداری تا کودک‌‌یاری جزییات بیشتر
بهترین روش ها برای تنبیه کودکان (2)

بهترین روش ها برای تنبیه کودکان (2)

این طبیعی است که در هر خانواده ای قوانینی وجود دارد که تنها مختص آن خانواده است. هر خانواده ای در ارتباط با رفتار اشتباه فرزندش از اصول تربیتی خاص آن خانه استفاده می کند. بعضی از خانواده ها ترجیح می دهند در مقابل رفتار اشتباه فرزندان واکنشی نشان ندهند اما عده ای دیگر از تنبیه و مجازات سخت برای اصلاح رفتار کودکان استفاده می کنند. در مطلب قبلی چهار مورد از نکاتی را که بایستی پدر و مادر ها درباره تربیت و تنبیه کودکان خود مد نظر داشته باشند را بررسی کردیم. در ادامه به موارد دیگر می پردازیم:

انتظارات خود را مشخص کنید
اگر از فرزندتان انتظار دارید که رفتار
درستی از خود نشان دهد لازم است که قبل از آن در مورد کارهای درست و نادرست توضیح دهید و همچنین برایش روشن کنید که تبعات هرکدام از آن رفتارها چیست. وقتی توانستید درک درستی از مفهوم کار درست و نادرست به فرزندتان ارائه
دهید آن زمان می توانید انتظار رفتاری درست از فرزندتان داشته باشید. اما
والدین باید مراقب باشند که در تمامی شرایط باید حمایت و محبت نسبت به
فرزندشان را از آنها دریغ نکنند. داشتن دیسیپلین به معنای بی توجهی و دریغ
کردن آنها از محبت نیست بلکه در کنار تنبیه باید فرزندان را از حمایت های
عاطفی خود نیز برخوردار کرد.

بهترین روش ها برای تنبیه کودکان (2)

نحوه نه گفتن
تا 2 سالگی بچه ها قادر به درک درست کار درست از نادرست نیستند. در این سن تنها با گفتن یک «نه» قاطع می توان رفتار کودک را اصلاح کرد اما از 2 سالگی به بعد باید علت امرونهی در مورد موضوعی را کامل برای او توضیح داد تا مفهوم درستی و نادرستی به خوبی در ذهن او روشن شود.

حد مجاز تنبیه بدنی
اگر در مواقعی استفاده از تنبیه بدنی تنها راه
گریزناپذیری برای والدین است توصیه می شود آرام پشت دست کودک زده شود اما
اگر تنبیه فرزندان حالت خشونت آمیز به خود بگیرد نه تنها تاثیری روی اصلاح
رفتار فرزندتان ندارد بلکه باعث بروز رفتارهای پرخاشگرانه در کودک می شود.
ممکن است با تنبیه بدنی فرزندتان از انجام کار اشتباه دوری کند اما این
رفتار نشانه ترس اوست و در واقعیت قادر به تشخیص کار درست از نادرست نیست.

علاوه بر این، اگر کودک به درستی در مورد اشتباهی که مرتکب شده توجیه نشود و در
ظاهر با تنبیه به تکرار اشتباهش نپردازد، در سنینی خاص درست در زمانی که
بزرگ تر شد به مقابله با تهدید و تبیهی که والدین اعمال می کنند، می پردازد و در این زمان به سختی می توان او را تحت کنترل درآورد.

چه زمانی متوجه تنبیه درست می شویم؟
گاهی برای از بین بردن رفتار فرزندمان از تنبیهات کلامی استفاده می کنیم که
باعث تشدید رفتار کودک می شود. برای مثال به او می گوییم: «تو دیگر بچه من
نیستی». در این شرایط والدین متوجه می شوند که نه تنها این تنبیه کلامی
باعث آرام شدن فرزندشان نشده بلکه او را بی قرارتر می کند. این نشان می دهد که تنبیه هیچ تاثیری روی کودک نگذاشته است و علاوه بر این احساساتی مانند
خشم، ترس و ناامیدی یا حتی انتقام را در او به وجود آورده ایم.

منبع: نی نی بان

در بارداری تا کودک‌‌یاری جزییات بیشتر
درمان آنفولانزا در کودکان، روش خانگی

درمان آنفولانزا در کودکان، روش خانگی

نی نی بان: شما می توانید بدون استفاده از داروها و با روش‌های طبیعی به درمان آنفولانزا بپردازید. ما نمونه‌هایی را برای شما آورده‌ایم.

 

بستنی‌های یخی

 

بستنی‌های یخی می‌توانند درد، تورم و خشکی گلو را درمان کنند، همچنین بدن شما را هیدراته کرده که راهی برای مبارزه با آنفولانزا است. نوشیدن مایعات موجب نازکی مخاط می‌شوند و گرفتگی را کاهش می‌دهند. از بستنی‌هایی که 100% با میوه درست شده‌اند مصرف کنید تا مواد مغذی لازم را بدون آب قند دریافت کنید. میوه‌ایی که می‌توانید امتحان کنید: سیب، انگور یا توت فرنگی.

 

 

ساندویچ ترکی

 

ترکی سرشار از پروتئین است. شاید آن را دوست نداشته باشید اما برای مبارزه با بیماری به بدن شما انرژی می‌دهد. برای آن که طعم خوبی داشته باشد، کمی سس به آن اضافه کنید.

 

 

آب سبزیجات

 

درست کردن و خوردن سالاد شاید یکی از آخرین چیزهایی است که می‌تواند شما را از آنفولانزا نجات دهد. به جای آن یک لیوان آب سبزیجات کم نمک بنوشید. این ماده آنتی اکسیدان بدن شما را افزایش می‌دهد وآن را هیدراته می‌کند. اگر به دنبال طعمی شیرین هستید، از آب میوه 100% طبیعی استفاده کنید.

 

 

سوپ مرغ

 

شواهد نشان می‌دهد که سوپ مرغ به درمان آنفولانزا کمک می‌کند و خاصیت ضد التهابی خفیف دارد. این ماده از بدن در برابر ویروس و باکتری‌ها محافظت می‌کند.

 

 

سیر

 

سیر ماده‌ای است که می‌تواند طعم خوبی به غذاهای شما دهد. این ماده خاصیت ضد باکتری دارد و و با از بین بردن گرفتگی مخاط به شما آرامش می‌دهد.

 

 

زنجبیل

 

آیا معده درد دارید؟ حالت تهوع چطور؟ زنجبیل نوعی درمان خانگی است که این بیماری‌ها را از بین می‌برد. برخی مطالعات نشان داده که این ماده با التهاب مبارزه می‌کند. سعی کنید زنجبیل تازه را به صورت کامل یا پودر شده در غذاهای خود بکار برید. آب آن را نیز می‌توانید مصرف کنید.

 

 

چای داغ

 

چای سبز و چای سیاه آنتی اکسیدان‌هایی را که با بیماری مبارزه می‌کنند، تولید می‌کنند. تنفس بخار آن نیز گرفتگی را از بین می‌برد. یک قاشق غذاخوری عسل و آب لیمو به آن اضافه کنید تا گلو دردتان آرام شود. اگر کافیین موجود در آن شمار را آزار می‌دهد، نوع بدون کافیین یا گیاهی آن را مصرف کنید.

 

 

موز

 

هضم موز کامل، خرد یا له شده برای معده آسان است. اگر نشانه‌هایی چون حالت تهوع و اسهال دارید، مقداری موز به غذای خود بیافزایید که برای کودکان نیز کارساز است. موز با برنج، سس سیب و نان تست اغلب اولین غذایی است که پزشکان زمانی که بیمار از آنفولانزا رهایی می‌یابد و برای نوشیدن مایعات آماده است، توصیه می‌کنند.

 

 

تست

 

تست چیزی است که نمی‌توان آن را نادیده گرفت. اگر می‌توانید بر غذای خود نظارت کنید، نان تست و کراکر (یه نوع نان)‌ مصرف کنید. این مواد با بیماری شما خواهند جنگید. به علاوه آنها با سوپ نودل مرغ بسیار خوشمزه می‌شوند و هنگامی که شما گرسنه‌اید و به دنبال غذایی سبک می‌گردید، گزینه خوبی هستند.

 

منبع: نی نی بان

در بارداری تا کودک‌‌یاری جزییات بیشتر
بهترین روش ها برای تنبیه کودکان (1)

بهترین روش ها برای تنبیه کودکان (1)

این طبیعی است که در هر خانواده ای قوانینی وجود دارد که تنها مختص آن خانواده است. هر خانواده ای در ارتباط با رفتار اشتباه فرزندش از اصول تربیتی خاص آن خانه استفاده می کند. بعضی از خانواده ها ترجیح می دهند در مقابل رفتار اشتباه فرزندان واکنشی نشان ندهند اما عده ای دیگر از تنبیه و مجازات سخت برای اصلاح رفتار کودکان استفاده می کنند.

در مورد تنبیه فرزندان یک رای باشید
قبل از اینکه در مورد نحوه تنبیه کودکان صحبت کنیم ابتدا بهتر است واژه تنبیه را تعریف کنیم. تنبیه به معنای اصلاح کردن و آگاه کردن است! اما اگر قرار باشد تنبیه به معنای ابزاری برای فرونشاندن خشم والدین باشد دیگر نام آن تنبیه نیست اما مهم ترین نکته در تنبیه کودکان این است که پدر و مادر بر سر تنبیه فرزندشان دارای یک نظر و در این زمینه هم عقیده باشند.

بهترین روش ها برای تنبیه کودکان

تنبیه زمانی می تواند باعث تاثیر مثبت در کودکان شود که با روش درست در مورد کودکان اعمال شود چون در غیر این صورت باعث آسیب روانی در کودک می شود. برای مثال فرار از مدرسه، بزهکاری، اعتیاد یا حتی عدم پیشرفت شغلی از جمله تبعات تنبیه نادرست در کودکان است.

تنبیه کلامی
حتی الامکان بهتر است به جای تنبیه بدنی، رفتار کودکان را با واکنش های کلامی خطاب قراردهیم نه اینکه شخصیت آنها را سرکوب کنیم. برای مثال به جای اینکه به آنها بگوییم: «تو دختر یا پسر بدی هستی»، رفتار آنها را سرزنش کنیم و بگوییم «تو کار بدی کردی» اما باید مراقب باشیم که در این زمینه هم خیلی افراط نکنیم چون تاثیر خود را از دست خواهدداد و اثر تنبیه کمرنگ می شود اما نکته مهم این است که باید کودک بداند به خاطر چه کاری تنبیه می شود به همین دلیل باید قبل از اینکه کودک را به خاطر کاری سرزنش کنیم، کار اشتباه او را برایش یادآور شویم.

روی حرفتان بمانید
گاهی مواقعی پیش می آید که والدین فرزندشان را از
تبعات یک عمل نادرست آگاه می کنند اما وقتی آن رفتار از فرزندان سر زد هیچ
تنبیهی برایش درنظر نمی گیرند. این رفتار هم باعث تکرار رفتار اشتباه در
کودکان خواهدشد چون هیچ اقتداری را از سمت والدین حس نمی کنند. فرزندان
باید نسبت به تبعات کارهایشان آگاه باشند و آن را همانند یک قانون در
ذهنشان بسپارند.

برای مثال اگر او هر بار بعد از مرتب کردن اسباب
بازی هایش با تشویق والدینش روبرو می شود به خوبی درک می کند که در قوانین
خانه این رفتار همیشه جزو یک رفتار درست شناخته می شود یا اگر مرتکب رفتاری نادرست شد و به دنبال آن مورد بازخواست و تنبیه افراد قرار گرفت، رفتار
اشتباه کمتری از او سر خواهدزد.

کمی مکث کنید
قبل از اینکه فرزندتان را به دلیل رفتار نادرستی که انجام داده سرزنش یا تنبیه کنید بهتر است ابتدا آرامشتان را حفظ کنید تا دست به رفتاری نزنید که بعدها پشیمان شوید و مجبور به عذرخواهی از فرزندتان شوید. باید این نکته را به خاطر داشته باشید که کودک یک انسان است و نمی تواند همیشه رفتار بی نقصی را از خود نشان دهد. کودکان برای رشد و تکامل به حمایت شما نیاز دارند و در این مسیر باید صبور بود.

ادامه دارد…

منبع: نی نی بان

در بارداری تا کودک‌‌یاری جزییات بیشتر